تبليغاتX
شعروهنر
 

 

Image hosting by TinyPic

بگذار تا بینهایت بروم

 

و ببندم دیده را بر روی هستی ها

 

که نیستی ها را روسفید کرده اند.

                                           

                                                   هه تاو

+ نوشته شده توسط هه تاو در دوشنبه 16 مرداد1385 و ساعت 16:38 |

+ نوشته شده توسط هه تاو در شنبه 7 مرداد1385 و ساعت 17:59 |
 

از دل و دیده گرامی تر هم

                                آیا هست ؟

-دست

آری ، ز دل و دیده گرامی تر :

                               دست!

زین همه گوهر پیدا و نهان در تن و جان ،

بی گمان دست گران قدر تر است .

 

هر چه حاصل کنی از دنیا ،

                              دستاور دست!

هر چه اسباب جهان باشد،در روی زمین ،

دست دارد همه را زیر نگین!

سلطنت را که شنیدست چنین؟!

 

شرف دست همین بس که نوشتن با اوست!

خوش ترین مایه ی دلبستگی من با اوست.

 

در فروبسته ترین دشواری،

در گرانقدرترین نومیدی،

بارهابر سر خود ، بانگ زدم:

-هیچت ار نیست مخور خون جگر ،

                                    دست که هست!

بیستون را یاد آر،

دست هایت را بسپار به کار،

کوه را چون پر کاه از سر راهت بردار!

 

وه چه نیروی شگفت انگیزیست،

دست هایی که به هم پیوسته ست!

به یقین، هر که به هر جای، درآید از پای

دستهایش بسته ست!

 

دست در دست کسی،

                              یعنی :پیمان دو جان!

دست در دست کسی

                              یعنی پیمان دو عشق!

دست در دست کسی داری اگر،

                              دانی ، دست،

چه سخن ها که بیان می کند از دوست به دوست .

 

لحظه ای چند که از دست طبیب،

گرمی مهر به پیشانی بیمار رسد ،

نوشداروی شفا بخش تر از داروی اوست!

 

چون به رقص آیی و سرمست بر افشانی دست،

پرچم شادی و شوق است که افراشته ای!

لشکر غم از پرچم دست تو شکست!

 

دست گنجینه مهر و هنر است:

خواه بر پرده ساز ،

خواه در گردن دوست،

خواه بر چهره نقش،

خواه بر دنده چرخ،

خواه بر دسته داس،

 

خواه در یاری نابینایی،

خواه در ساختن فردایی!

 

آنچه آتش به دلم می زند اینک ، هر دم

سرنوشت بشرست،

داده با تلخی غم های دگر دست به هم!

 

بار این درد و دریغ است که ما

تیر هامان به هدف نیک رسیده ست ، ولی

دست هامان ، نرسیده ست به هم!

                                 

                                    فریدون مشیری

+ نوشته شده توسط هه تاو در شنبه 7 مرداد1385 و ساعت 12:8 |
اینجا احساس را به صلیب کشیده اند

سر بر نیاوری ای عشق،

ورود تو ممنوع است.

+ نوشته شده توسط هه تاو در یکشنبه 28 خرداد1385 و ساعت 12:19 |
کیوان ستاره شد 

تا بر فراز این شب غمناک

امید روشنی را

با ما نگاه کند

                                                                                                  

+ نوشته شده توسط هه تاو در چهارشنبه 24 خرداد1385 و ساعت 12:8 |
+ نوشته شده توسط هه تاو در چهارشنبه 24 خرداد1385 و ساعت 11:21 |
 

 

خیال دلکش پرواز در طراوت ابر

به خواب میماند.

پرنده در قفس خویش

                          خواب می بیند.

پرنده در قفس خویش

به رنگ و روغن تصویر باغ می نگرد.

پرنده میداند

که باغ بی نفس است

و باغ تصویری است.

 

پرنده در قفس خویش

                            خواب می بیند.

                                     ه.ا.سایه

 

+ نوشته شده توسط هه تاو در چهارشنبه 3 خرداد1385 و ساعت 11:55 |
مرگ در هر حالتی تلخ است ،

                                  اما من

دوستتر دارم که چون از ره در آید مرگ،

در شبی آرام، چون شمعی شوم خاموش ...

 

لیک مرگ دیگری هم هست،

دردناک ، اما شگرف و سرکش و مغرور،

مرگ مردان، مرگ در میدان.

با تپیدن های طبل و شیون شیپور،

با صفیر تیر و برق تشنه شمشیر ،

غرقه در خون ، پیکری افتاده در زیر سم اسبان.

 

وه، چه شیرین است

رنج بردن،

پافشردن،

در ره یک آرزو، مردانه مردن!

وندر امید بزرگ خویش،

با سرود زندگی بر لب

جان سپردن!

آه ، اگر باید

زندگانی را به خون خویش رنگ آرزو بخشید.

و به خون خویش ، نقش صورت دلخواه زد بر پرده امید،

من به جان و دل پذیرا می شوم این مرگ خونین را.

                                                     ه.ا.سایه

 

 

+ نوشته شده توسط هه تاو در چهارشنبه 3 خرداد1385 و ساعت 11:31 |
دیگر این پنجره بگشای که من

بستوه آمدم از این شب تنگ.

دیرگاهیست که در خانه همسایه من خوانده خروس.

وین شب تلخ عبوس

میفشارد به دلم پای درنگ.

 

دیرگاهیست که من در دل این شام سیاه ،

پشت این پنجره ، بیدار و خموش ،

مانده ام چشم براه ،

همه چشم و همه گوش :

مست آن بانگ دلاویز که می آید نرم

محو آن اختر شبتاب که می سوزد گرم

مات آین پرده شبگیر که می بازد رنگ.

 

آری ، این پنجره بگشای که صبح

می درخشد پس این پرده تار.

می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس .

وز رخ آینه ام می سترد زنگ فسوس

بوسه مهر که در چشم من افشانده شرار

خنده روز که با اشک من آمیخته رنگ...

                                           ه.ا.سایه

+ نوشته شده توسط هه تاو در چهارشنبه 3 خرداد1385 و ساعت 11:1 |
 

نمیدانم کدامین نگاه را باور کنم ،

حقیقت در گرمای کدامین دست آشکار می شود

و کدامین عشق ابدیت را مجسم می سازد.

نمی دانم کدامین غم را بهانه سازم و اشکهایم را به کدامین دشت بفشانم

آه می ترسم ،

میترسم شوری آن دشت را کویری سازد

و ماران و خسان را پرورشگاه شود .

اما نه، دریا

دریا را آرامگاه باران چشمانم خواهم کرد .

تا همیشه جاری و غرش موجهای آن داد مظلوم را بستاند

 و قوت آن خائن را به صخره های عدالت میخکوب نماید

                                                                          هه تاو

+ نوشته شده توسط هه تاو در چهارشنبه 13 اردیبهشت1385 و ساعت 16:38 |


Powered By
BLOGFA.COM